இருபதாம் நூற்றாண்டில் தெற்காசியா சந்தித்த மிகக் கொடிய மனிதப் பேரழிவுகளில் முதன்மையானது 1943-ஆம் ஆண்டு வங்காளப் பஞ்சம் (Bengal Famine of 1943) ஆகும். பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் வங்காள மாகாணத்தில் (இன்றைய மேற்கு வங்காளம் மற்றும் வங்காளதேசம்) ஏற்பட்ட இந்தப் பஞ்சத்தில் சுமார் 30 லட்சம் (3 மில்லியன்) மக்கள் பட்டினியாலும், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் பரவிய காலரா, மலேரியா மற்றும் பெரியம்மை நோய்களாலும் உயிரிழந்தனர். இது வெறும் இயற்கைச் சீற்றத்தால் ஏற்பட்ட பஞ்சமல்ல; மாறாக, இரண்டாம் உலகப் போர் காலத்தில் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசின் நிர்வாகத் தோல்விகளாலும், தவறான உணவு விநியோகக் கொள்கைகளாலும் உருவாக்கப்பட்ட மனிதப் பேரவலம் என்பதைப் பொருளாதார ஆய்வாளர்கள் ஆதாரங்களுடன் நிறுவியுள்ளனர்.
1. இரண்டாம் உலகப் போர் மற்றும் பர்மாவின் வீழ்ச்சி
1942-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் ஜப்பானியப் படைகள் பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திலிருந்த பர்மாவைக் (மியான்மர்) கைப்பற்றின. அக்காலகட்டத்தில் வங்காளத்தின் உணவுத் தேவையில் சுமார் 15% அரிசி பர்மாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டு வந்தது. பர்மா வீழ்ச்சியடைந்தவுடன் அங்கிருந்து வந்த அரிசி இறக்குமதி முற்றிலும் நின்றதுடன், பர்மாவிலிருந்து லட்சக்கணக்கான அகதிகள் வங்காளத்திற்குள் தஞ்சம் புகுந்தனர்.
இதனுடன் 1942 அக்டோபர் 16 அன்று வங்காளத்தின் மிட்னாபூர் மற்றும் 24 பர்கானாஸ் கடலோர மாவட்டங்களைத் தாக்கிய சக்கரவாழும், வெள்ளப்பெருக்கும், நெற்பயிர்களைத் தாக்கிய ‘பழுப்புப் புள்ளி’ (Brown spot) பூஞ்சை நோயும் குளிர்கால ‘அமன்’ (Aman) நெல் விளைச்சலைப் பாதித்தன.
2. பிரிட்டிஷ் அரசின் ‘அரிசி மற்றும் படகு மறுப்புக் கொள்கை’ (Denial Policy)
ஜப்பானியப் படைகள் பர்மாவைத் தொடர்ந்து வங்காளத்தின் வழியாக இந்தியாவிற்குள் ஊடுருவக்கூடும் என அஞ்சிய பிரிட்டிஷ் இராணுவத் தலைமை, 1942-இல் ‘மறுப்புக் கொள்கையை’ (Scorched-Earth / Denial Policy) நடைமுறைப்படுத்தியது. எதிரிப் படைகளுக்கு உணவும் போக்குவரத்து வசதிகளும் கிடைக்கக் கூடாது என்ற பெயரில் இரண்டு கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன:
கிராமப்புற வாழ்வாதாரத்தை அழித்த உத்தரவுகள்
முதலாவதாக, ‘அரிசி மறுப்புக் கொள்கை’ (Rice Denial Policy) மூலம் கடலோர மாவட்டங்களிலிருந்து சுமார் 40,000 டன்களுக்கும் அதிகமான உபரி நெல்லும் அரிசியும் கட்டாயமாகக் கொள்முதல் செய்யப்பட்டு வெளியேற்றப்பட்டன. இரண்டாவதாக, ‘படகு மறுப்புக் கொள்கை’ (Boat Denial Policy) மூலம் வங்காளத்தின் டெல்டா பகுதிகளில் இருந்த சுமார் 46,000-க்கும் மேற்பட்ட நாட்டுப் படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன அல்லது அழிக்கப்பட்டன. ஆறுகளையே போக்குவரத்திற்கு நம்பியிருந்த லட்சக்கணக்கான மீனவர்களும், மண்பாண்டத் தொழிலாளர்களும், சிறு விவசாயிகளும் ஒரே இரவில் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் உணவுப் போக்குவரத்து வசதியையும் இழந்தனர்.
3. போர்க் காலப் பணவீக்கமும் அமர்த்தியா சென்னின் பொருளாதார ஆய்வும்
நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் அமர்த்தியா சென் (Amartya Sen) 1981-இல் வெளியிட்ட Poverty and Famines என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நூலில், 1943-ஆம் ஆண்டில் வங்காளத்தில் இருந்த மொத்த உணவு தானிய கையிருப்பு, பஞ்சம் ஏற்படாத 1941-ஆம் ஆண்டை விட அதிகமாகவே இருந்தது என்பதைப் புள்ளிவிவரங்களுடன் நிரூபித்தார்.
பஞ்சத்திற்கான உண்மையான காரணம் ‘உரிமைத் தகுதிச் சரிவு’ (Failure of Exchange Entitlements) ஆகும். போர்ச் செலவுகளுக்காகப் பிரிட்டிஷ் அரசு அதிகப்படியான காகிதப் பணத்தை அச்சிட்டதால் கடுமையான பணவீக்கம் ஏற்பட்டது (பிரிட்டிஷ் காலனித்துவச் செல்வச் சுரண்டலின் போர்க் கால வடிவம்). கல்கத்தாவில் போர்த் தொழிற்சாலைகளில் பணியாற்றியவர்களுக்கும் இராணுவத்தினருக்கும் மானிய விலையில் ரேஷன் அரிசி வழங்கப்பட்டது. ஆனால் கிராமப்புற விவசாயக் கூலிகள், நெசவாளர்கள், மீனவர்கள் ஆகியோரின் கூலி உயராத நிலையில், அரிசியின் விலை நான்கு முதல் ஆறு மடங்கு வரை உயர்ந்தது. பதுக்கல்காரர்களையும் ஊக வணிகர்களையும் கட்டுப்படுத்த மாகாண அரசு தவறியதால், கிராமப்புற மக்களால் அரிசியை வாங்க முடியாமல் பட்டினிச் சாவுகள் நிகழ்ந்தன.
4. வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் அமைச்சரவையும் வைஸ்ராய் வேவலின் முறையீடுகளும்
1943-இன் நடுப்பகுதியில் கிராமங்களிலிருந்து லட்சக்கணக்கான மக்கள் உணவு தேடிக் கல்கத்தா நகர வீதிகளுக்கு நடந்து வந்தனர்; நடைபாதைகளிலேயே தாய்மார்களும் குழந்தைகளும் உயிரிழந்தனர். The Statesman பத்திரிகையின் ஆசிரியர் இயான் ஸ்டீபன்ஸ் (Ian Stephens) போர் தணிக்கை விதிகளை மீறி ஆகஸ்ட் 22, 1943 அன்று பஞ்சப் புகைப்படங்களை வெளியிட்டு உலகிற்கு உண்மையை உரைத்தார்.
இந்தியாவிற்கான அரசுச் செயலர் லியோ அமெரி (Leo Amery) மற்றும் 1943 அக்டோபரில் புதிய வைஸ்ராயாகப் பொறுப்பேற்ற லார்ட் ஆர்ச்சிபால்ட் வேவல் (Lord Wavell) ஆகியோர் வங்காளத்திற்கு அவசரமாகப் பத்து லட்சம் டன் உணவு தானியங்களைக் கப்பல் மூலம் அனுப்புமாறு பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலின் போர் அமைச்சரவையிடம் தொடர்ந்து முறையிட்டனர். ஆனால், போக்குவரத்துக் கப்பல்கள் ஐரோப்பியப் போர் முனைக்குத் தேவை என்று கூறி சர்ச்சில் அமைச்சரவை கனடா மற்றும் ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து போதுமான கோதுமையை அனுப்ப மறுத்துவிட்டது.
5. வுட்ஹெட் கமிஷன் அறிக்கையும் உயிரிழப்பு புள்ளிவிவரங்களும்
1944-இல் சர் ஜான் வுட்ஹெட் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட பஞ்ச விசாரணைக் குழு (Famine Inquiry Commission / Woodhead Commission), சுமார் 15 லட்சம் பேர் உயிரிழந்ததாகக் குறைத்து மதிப்பிட்டது. ஆனால் பிற்காலத்தில் மக்கள்தொகை ஆய்வாளர்கள் அரூப் மஹாரத்னா மற்றும் டிம் டைசன் ஆகியோர் நடத்திய விரிவான ஆய்வுகளில் 21 லட்சம் முதல் 30 லட்சம் பேர் வரை உயிரிழந்தது உறுதி செய்யப்பட்டது.
பட்டினிச் சாவுகள் நின்ற பிறகும், 1943 நவம்பர் முதல் 1944 இடைப்பகுதி வரை ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியை இழந்த மக்கள் மத்தியில் மலேரியா, காலரா, சீதபேதி மற்றும் பெரியம்மை ஆகிய தொற்றுநோய்கள் காட்டுத்தீயாகப் பரவின. கொய்னா (Quinine) போன்ற அடிப்படை மலேரியா மருந்துகள் இராணுவத் தேவைக்காக மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டதால், கிராமப்புற மருத்துவமனைகளில் மருந்துகளின்றி லட்சக்கணக்கானோர் உயிரிழந்தனர்.
6. வங்காளச் சமூகத்தில் பஞ்சம் ஏற்படுத்திய நீண்டகால வடுக்கள்
1943 வங்காளப் பஞ்சம் லட்சக்கணக்கான குடும்பங்களைச் சிதைத்தது; சிறு விவசாயிகள் தங்களின் நிலங்களை அடிமாட்டு விலைக்கு விற்று நிலமற்ற கூலிகளாக மாறினர். கிராமப்புற நெசவாளர்கள், மீனவர்கள், தச்சர்கள் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கலைஞர்கள் தங்களின் பாரம்பரியத் தொழில்களை இழந்து நகர்ப்புற குடிசைப் பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். பிஜோன் பட்டாச்சார்யாவின் ‘நபன்னா’ (Nabanna) நாடகம் மற்றும் சித்தபிரசாத், சோம்நாத் ஹோர் ஆகியோரின் ஓவியங்கள் இப்பஞ்சத்தின் துயரத்தை ஆவணப்படுத்தின. ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அரசியல் அடக்குமுறையை வெளிப்படுத்தியது என்றால், 1943 வங்காளப் பஞ்சம் காலனித்துவ ஆட்சியில் இந்தியர்களின் உயிருக்கு அளிக்கப்பட்ட அலட்சியத்தை உலகுக்கு உணர்த்தியது. சுதந்திர இந்தியாவில் பொது விநியோக முறை (PDS), பசுமைப் புரட்சி மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் உருவாக்கப்படுவதற்கு இப்பஞ்சத்தின் படிப்பினைகளே முக்கியக் காரணமாக அமைந்தன.