இந்தியாவிலிருந்து பிரிட்டன் எடுத்துச் சென்ற செல்வங்கள் எவ்வளவு?

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உலகின் மிகப்பெரிய உற்பத்தி மற்றும் ஏற்றுமதி நாடுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்த இந்தியா, 1947-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை பெற்றபோது கடுமையான வறுமை, பஞ்சம் மற்றும் எழுத்தறிவின்மையால் பாதிக்கப்பட்ட நாடாக மாறியிருந்தது. 1757 பிளாசிப் போர் முதல் 1947 இந்திய விடுதலை வரை சுமார் 190 ஆண்டுகள் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியும், பின்னர் பிரிட்டிஷ் மன்னராட்சியும் இந்தியாவின் வளங்களை எவ்வாறு திட்டமிட்டு இலண்டனுக்கு மடைமாற்றின என்பதைப் பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர்கள் ‘செல்வச் சுரண்டல்’ (Drain of Wealth) என்று அழைக்கின்றனர்.

1. காலனித்துவத்திற்கு முந்தைய இந்தியாவின் பொருளாதார நிலை

பிரிட்டிஷ் பொருளாதார வரலாற்றாசிரியரான ஆங்கஸ் மேடிசன் (Angus Maddison) மேற்கொண்ட உலகப் பொருளாதார வரலாற்று ஆய்வின்படி, கி.பி. 1700-ஆம் ஆண்டில் உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (Global GDP) இந்தியாவின் பங்கு சுமார் 24.4% முதல் 27% வரையாக இருந்தது. அக்காலகட்டத்தில் ஐரோப்பா முழுவதின் கூட்டு உற்பத்தியை விட இந்தியாவின் உற்பத்தி அதிகமாக இருந்தது.

உலக ஜவுளி வர்த்தகத்தில் இந்தியப் பருத்தி ஆடைகள், மஸ்லின் துணிகள், பட்டு, நறுமணப் பொருட்கள் மற்றும் இரும்புப் பொருட்கள் முதலிடம் வகித்தன. உலக நாடுகளிலிருந்து தங்கமும் வெள்ளியும் வர்த்தகப் பரிமாற்றமாக இந்தியாவிற்குள் குவிந்தன. ஆனால், 1947-இல் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறியபோது உலகப் பொருளாதாரத்தில் இந்தியாவின் பங்கு வெறும் 3 சதவீதத்திற்கும் கீழாகக் குறைந்திருந்தது.

2. வரி வசூல் மற்றும் வர்த்தகச் சுரண்டல் இயங்கிய விதம்

1765-ஆம் ஆண்டு பக்சார் போருக்குப் பிறகு வங்காளம், பீகார் மற்றும் ஒரிசா மாகாணங்களின் ‘திவானி’ (நிலவரி வசூலிக்கும் உரிமை) பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்குக் கிடைத்தது. இதற்கு முன்பு வரை, இந்தியப் பொருட்களை வாங்க பிரிட்டிஷ் வணிகர்கள் இங்கிலாந்திலிருந்து வெள்ளி மற்றும் தங்கத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.

இந்திய வரிப் பணத்திலேயே இந்தியப் பொருட்களை வாங்கிய தந்திரம்

திவானி உரிமை கிடைத்த பிறகு, கிழக்கிந்திய கம்பெனி இந்திய விவசாயிகளிடமிருந்து கடுமையான நிலவரியை வசூலித்தது. அந்த வரிப் பணத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கைப் பயன்படுத்தி இந்திய நெசவாளர்களிடமிருந்தும் விவசாயிகளிடமிருந்தும் பொருட்களை ‘முதலீடு’ (Company Investment) என்ற பெயரில் வாங்கி இங்கிலாந்திற்கும் பிற நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்தது. அதாவது, இந்திய மக்களிடமிருந்து வசூலித்த வரிப் பணத்தையே கொடுத்து இந்தியப் பொருட்களை இலவசமாகப் பெற்றுச் சென்றனர். தமிழகத்தில் இந்த நிலவரி மற்றும் பாளையக்காரர் கப்பக் கொடுமைக்கு எதிராகத்தான் பூலித்தேவர் மற்றும் கட்டபொம்மன் போன்றோர் போர்க்கொடி தூக்கினர்.

3. இந்தியத் தொழில்துறை அழிப்பும் (De-industrialization) கப்பல் போக்குவரத்து முடக்கமும்

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்தில் தொழிற்புரட்சி ஏற்பட்டபோது, மான்செஸ்டர் மற்றும் லங்காஷயர் ஆலைகளின் துணிகளை இந்தியாவில் விற்பதற்காக பிரிட்டிஷ் அரசு ஒருதலைப்பட்சமான சுங்க வரிக் கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்தியது. இந்தியக் கைத்தறித் துணிகள் இங்கிலாந்திற்குள் நுழைய 70% முதல் 80% வரை இறக்குமதி வரி விதிக்கப்பட்டது; அதே சமயம் பிரிட்டிஷ் இயந்திரத் துணிகள் இந்தியாவிற்குள் வர வரி விலக்கு அளிக்கப்பட்டது.

இதன் விளைவாக டாக்கா, முர்ஷிதாபாத், சூரத், மதுரை, காஞ்சிபுரம் போன்ற பாரம்பரிய நெசவு மையங்கள் நசிந்தன. லட்சக்கணக்கான நெசவாளர்கள் தொழில் இழந்து மீண்டும் விவசாயக் கூலிகளாக மாறினர். இதே காலனித்துவ வர்த்தக ஏகபோகத்தை உடைப்பதற்காகத்தான் 1906-இல் தூத்துக்குடியில் வ.உ.சிதம்பரனார் சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார்.

4. தாதாபாய் நௌரோஜி மற்றும் ஆர்.சி. தத் ஆகியோரின் ‘செல்வச் சுரண்டல் கோட்பாடு’

1867-ஆம் ஆண்டு தாதாபாய் நௌரோஜி தனது Poverty and Un-British Rule in India என்ற நூலின் மூலம் ‘செல்வச் சுரண்டல் கோட்பாட்டை’ (Drain of Wealth Theory) முதன்முதலில் புள்ளிவிவரங்களுடன் முன்வைத்தார். அவரைத் தொடர்ந்து ரொமேஷ் சந்திர தத் (R. C. Dutt) 1902-இல் வெளியிட்ட The Economic History of India என்ற நூலில், இந்தியாவின் வருவாயில் பெரும்பகுதி ‘தாயகக் கட்டணங்கள்’ (Home Charges) என்ற பெயரில் இலண்டனுக்குச் செல்வதை அம்பலப்படுத்தினார்.

லண்டனில் செயல்பட்ட இந்திய அலுவலகச் செலவுகள், பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளின் ஊதியம் மற்றும் ஓய்வூதியம், பிரிட்டிஷ் இராணுவம் இந்தியாவிற்கு வெளியே நடத்திய போர்களுக்கான செலவுகள், மற்றும் பிரிட்டிஷ் முதலீட்டாளர்களுக்கு ரயில்வே திட்டங்களில் வழங்கப்பட்ட 5% உத்தரவாத வட்டி ஆகிய அனைத்தும் இந்திய விவசாயிகளின் வரிப்பணத்திலிருந்தே செலுத்தப்பட்டன.

5. நவீனப் பொருளாதார மதிப்பீடுகள்: 45 டிரில்லியன் டாலர் கணக்கீடு

பொருளாதாரப் பேராசிரியர் உட்சா பட்நாயக் (Utsa Patnaik) கொலம்பியா பல்கலைக்கழகப் பதிப்பகம் வெளியிட்ட ஆய்வில், 1765 முதல் 1938 வரையிலான பிரிட்டிஷ் அரசின் வரவு-செலவு மற்றும் வர்த்தக ஆவணங்களைக் கொண்டு ஒரு துல்லியமான கணக்கீட்டை மேற்கொண்டார். அதன்படி, பிரிட்டன் இந்தியாவிலிருந்து சுமார் 9.2 பில்லியன் பவுண்டுகள் மதிப்புள்ள வளங்களை எவ்வித ஈடுமின்றி வெளியேற்றியது; இதனை 5% வட்டி விகிதத்தில் இன்றைய மதிப்பிற்குக் கணக்கிட்டால் சுமார் 44.6 டிரில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் (சுமார் $45 Trillion) என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

‘கவுன்சில் பில்கள்’ (Council Bills) என்ற நாணயப் பரிமாற்ற முறையின் மூலம், உலக நாடுகள் இந்தியப் பொருட்களை வாங்கக் கொடுத்த தங்கமும் அந்நியச் செலாவணியும் லண்டனிலேயே வைத்துக்கொள்ளப்பட்டன; இந்திய ஏற்றுமதியாளர்களுக்குக் கல்கத்தாவிலும் பம்பாயிலும் இந்திய மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து ரூபாய் நோட்டுகள் மட்டுமே வழங்கப்பட்டன.

• வரலாற்றாசிரியர்களிடையே உள்ள விவாதங்கள்: டிரில்லியன் டாலர் கணக்கீட்டில் பயன்படுத்தப்படும் கூட்டு வட்டி முறை (Compound interest methodology) குறித்து சில மேற்குலகப் பொருளாதார ஆய்வாளர்கள் மாற்றுக் கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தாலும், இந்தியாவின் வரி வருவாயும் ஏற்றுமதி உபரியும் பிரிட்டனின் தொழில்துறை வளர்ச்சிக்கும் பேரரசின் விரிவாக்கத்திற்கும் நேரடியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதில் அனைத்து வரலாற்றாசிரியர்களும் உடன்படுகின்றனர்.

6. இந்திய மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்பட்ட நீண்டகால விளைவுகள்

இந்தத் தொடர்ச்சியான செல்வச் சுரண்டலின் நேரடி விளைவாக, இந்திய மக்களின் வாங்கும் சக்தி முற்றிலும் சரிந்தது. இரயத்துவாரி, ஜமீன்தாரி மற்றும் மஹால்வாரி நிலவரி முறைகளால் விவசாயிகள் கடன் வலையில் சிக்கினர்; உணவுப் பயிர்களுக்குப் பதிலாக அவுரி (Indigo), அபின் மற்றும் பருத்தி போன்ற வணிகப் பயிர்களைப் பயிரிடக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். 1876–78 சென்னை மாகாண தாது வருடப் பஞ்சம் முதல் 1943 வங்காளப் பஞ்சம் வரை பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் நிகழ்ந்த தொடர் பஞ்சங்களில் கோடிக்கணக்கான இந்தியர்கள் உயிரிழந்தனர். காலனித்துவப் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் ஒரு வளமான நாகரிகத்தை எவ்வாறு வறுமையில் தள்ளின என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இந்த வரலாற்று ஆவணங்கள் இன்றியமையாதவை.