பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியினர் வணிகர்களாகக் கடல் வழியே இந்தியாவிற்குள் நுழைந்துதான் இந்நாட்டின் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினர். ஆகவே, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் முதுகெலும்பான கடல் வணிக ஏகபோகத்தை முறியடிக்காமல் முழுமையான விடுதலையைப் பெற முடியாது என்பதைத் தீர்க்கமாக உணர்ந்தவர் ‘கப்பலோட்டிய தமிழன்’ வ.உ.சிதம்பரனார் (V. O. Chidambaram Pillai, 1872–1936). செல்வச் செழிப்பான வழக்கறிஞர் குடும்பத்தில் பிறந்து, நாட்டின் விடுதலைக்காகத் தனது சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இழந்து, சிறையில் கற்களை உடைத்தும் செக்கிழுத்தும், இறுதிக்காலத்தில் வறுமையில் வாடிய வ.உ.சி-யின் வாழ்க்கை இந்திய விடுதலை வரலாற்றின் மிக உருக்கமான அத்தியாயமாகும்.
1. இளமைக்காலமும் ஏழைகளுக்கான வழக்கறிஞர் பணியும்
1872-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 5 அன்று தூத்துக்குடி மாவட்டம் ஒட்டப்பிடாரத்தில் உலகநாத பிள்ளை மற்றும் பரமாயி அம்மையார் இணையருக்கு மூத்த மகனாக வ.உ.சிதம்பரனார் பிறந்தார். சட்டப் படிப்பை முடித்து 1894-இல் வழக்கறிஞராகப் பணியைத் தொடங்கிய அவர், தூத்துக்குடியில் ஏழை எளிய மக்களுக்காகக் கட்டணமின்றி வாதாடினார்; காவல்துறையினரின் பொய் வழக்குகளை நீதிமன்றத்தில் தகர்த்தெறிந்தார்.
1905-இல் வங்கப் பிரிவினையைத் தொடர்ந்து நாடு முழுவதும் சுதேசி இயக்கம் வீறுகொண்டு எழுந்தது. பால கங்காதர திலகரின் தீவிர தேசியக் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட வ.உ.சி, தூத்துக்குடியில் சுதேசி தர்ம சங்க நெசவாளிகள் சங்கம் மற்றும் சுதேசி பண்டகசாலை ஆகியவற்றை நிறுவினார்.
2. 1906 சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனமும் பிரிட்டிஷ் வணிகப் போட்டியும்
அக்காலகட்டத்தில் தூத்துக்குடிக்கும் இலங்கை கொழும்புவிற்கும் இடையிலான கடல் வாணிபத்தை ‘பிரிட்டிஷ் இந்தியா ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனி’ (British India Steam Navigation Company — B.I.S.N.) என்ற ஆங்கிலேய நிறுவனம் ஏகபோகமாகத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது (பிரிட்டிஷ் காலனித்துவச் செல்வச் சுரண்டலின் முக்கியக் கருவி). இந்திய வணிகர்களின் சரக்குகளை ஏற்றுவதில் பாரபட்சம் காட்டிய அந்நிறுவனத்திற்குப் போட்டியாக, 1906 அக்டோபர் 16 அன்று வ.உ.சிதம்பரனார் ‘சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனத்தை’ (Swadeshi Steam Navigation Company) பதிவு செய்தார்.
எஸ்.எஸ். காலியா மற்றும் எஸ்.எஸ். லாவோ கப்பல்கள்
பத்து லட்சம் ரூபாய் மூலதன இலக்குடன், தலா 25 ரூபாய் மதிப்புள்ள 40,000 பங்குகளாகப் பிரித்து இந்தியா முழுவதும் பங்குத் தொகையைத் திரட்டினார். பாண்டித்துரைத் தேவர் மற்றும் மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் ஆகியோர் இதற்குப் பெரும் ஆதரவு அளித்தனர். வ.உ.சி பிரான்ஸ் நாட்டிற்குச் சென்று ‘எஸ்.எஸ். காலியா’ (S.S. Gallia) மற்றும் ‘எஸ்.எஸ். லாவோ’ (S.S. Lavo) ஆகிய இரண்டு நீராவிப் பயணிகள் கப்பல்களை வாங்கித் தூத்துக்குடி துறைமுகத்தில் சுதேசிக் கொடியுடன் இயக்கினார்.
சுதேசிக் கப்பல்களை நசுக்குவதற்காக ஆங்கிலேயக் கப்பல் நிறுவனம் பயணக் கட்டணத்தை 1 ரூபாயிலிருந்து 50 பைசாவாகக் குறைத்தது; பின்னர் இலவசப் பயணம் மற்றும் இலவசக் குடை கொடுப்பதாக அறிவித்தது. ஆனால் வ.உ.சி-யின் நாட்டுப்பற்று மிக்க உரைகளால் மக்கள் சுதேசிக் கப்பல்களிலேயே பயணித்தனர்.
3. கோரல் மில் தொழிலாளர் போராட்டமும் கைதும் (1908)
1908 பிப்ரவரி மாதம் தூத்துக்குடியில் ஆங்கிலேயர்களுக்குச் சொந்தமான ‘கோரல் மில்’ (Coral Mills) பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்களின் குறைந்த கூலி மற்றும் 12 மணி நேரக் கடுமையான வேலை நேரத்தைக் கண்டித்து வ.உ.சி மற்றும் சுப்பிரமணிய சிவா ஆகியோர் வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தை நடத்தினர். தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகள் வெற்றி பெற்றன; இது இந்தியத் தொழிற்சங்க வரலாற்றின் முன்னோடி வெற்றியாக அமைந்தது.
வ.உ.சி-யின் மக்கள் செல்வாக்கைக் கண்டு அஞ்சிய திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியர் ராபர்ட் வில்லியம் ஆஷ் (Robert William Ashe) மற்றும் இணை ஆட்சியர் வின்ச் (Winch) ஆகியோர், 1908 மார்ச் 12 அன்று வ.உ.சி மற்றும் சுப்பிரமணிய சிவாவைக் கைது செய்தனர். இதன் எதிரொலியாகத் திருநெல்வேலி மற்றும் தூத்துக்குடியில் மக்கள் எழுச்சி (திருநெல்வேலி கலகம்) வெடித்தது; காவல்துறை நடத்திய துப்பாக்கிச்சூட்டில் நான்கு பேர் உயிரிழந்தனர்.
4. இரட்டை ஆயுள் தண்டனையும் கோவைச் சிறையில் செக்கிழுத்த கொடுமையும்
திருநெல்வேலி அமர்வு நீதிபதி பின்ஹே (Judge Pinhey) முன்னிலையில் நடைபெற்ற வழக்கில், வ.உ.சிதம்பரனாருக்கு அரசுக்கு எதிராகப் பேசியதற்காக 20 ஆண்டுகளும், சுப்பிரமணிய சிவாவிற்கு அடைக்கலம் கொடுத்ததற்காக 20 ஆண்டுகளும் என 40 ஆண்டுகள் (இரட்டை ஆயுள் தண்டனை — தீவாந்திர தண்டனை) விதிக்கப்பட்டது. மேல்முறையீட்டில் இத்தண்டனை 6 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனையாகக் குறைக்கப்பட்டது.
கோயம்புத்தூர் மற்றும் கண்ணனூர் சிறை வாசம்
கோயம்புத்தூர் மத்தியச் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட வ.உ.சி-க்கு அரசியல் கைதிக்கான எவ்வித உரிமையும் வழங்கப்படவில்லை. சணல் நூற்றல், கல் உடைத்தல் ஆகிய பணிகளுடன், மாடுகளுக்குப் பதிலாகக் கொளுத்தும் வெயிலில் எண்ணெய் செக்கை இழுக்கும் கொடூர தண்டனை அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. பின்னர் அவர் கேரளாவின் கண்ணனூர் சிறைக்கு மாற்றப்பட்டார்.
5. விடுதலைக்குப் பிந்தைய வறுமையும் இறுதிக்காலமும்
1912 டிசம்பர் 24 அன்று வ.உ.சி சிறையிலிருந்து விடுதலையானபோது, அவரை வரவேற்கச் சிறை வாசலில் சுப்பிரமணிய சிவா மற்றும் சில நண்பர்கள் மட்டுமே நின்றனர். அவர் சிறையிலிருந்த காலத்தில் ஆங்கிலேயரின் சூழ்ச்சியால் சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனம் திவாலாக்கப்பட்டு, ‘எஸ்.எஸ். காலியா’ கப்பல் போட்டியாளரான ஆங்கிலேய நிறுவனத்திற்கே விற்கப்பட்டிருந்தது.
அரசியல் கைதி என்பதால் வ.உ.சி-யின் வழக்கறிஞர் உரிமத்தை (Sanad) பிரிட்டிஷ் அரசு பறித்துவிட்டது. தனது சொத்துக்கள் அனைத்தையும் நாட்டுக்காக இழந்த நிலையில், சென்னை மற்றும் கோவில்பட்டியில் அரிசி மற்றும் மண்ணெண்ணெய் கடை நடத்தித் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். பின்னாளில் நீதிபதி இ.என். வாலஸ் (E. H. Wallace) உதவியுடன் வழக்கறிஞர் உரிமம் மீண்டும் கிடைத்ததும், அந்த நன்றியுணர்விற்காகத் தனது மகனுக்கு ‘வாலேஸ்வரன்’ என்று பெயரிட்டார்.
6. இலக்கியப் பணிகளும் அழியாப் புகழும்
1907-ஆம் ஆண்டு சூரத் நகரில் நடைபெற்ற இந்திய தேசியக் காங்கிரஸ் மாநாட்டிற்குத் தமிழ்நாட்டிலிருந்து மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார், மண்டயம் சீனிவாச்சாரியார் ஆகியோருடன் சென்று பால கங்காதர திலகரின் தீவிர தேசியவாத அணிக்கு வ.உ.சி வலிமையான ஆதரவைத் திரட்டினார். தொழிலாளர் உரிமைகளும் அரசியல் விடுதலையும் பிரிக்க முடியாதவை என்பதைத் தனது செயல்பாடுகளால் நிறுவினார்.
சிறையிலும் வெளியிலும் வ.உ.சி ஒரு சிறந்த தமிழறிஞராகத் திகழ்ந்தார். மெய்யறம், மெய்யறிவு ஆகிய நூல்களை இயற்றியதுடன், தொல்காப்பியம் இளம்பூரணர் உரை மற்றும் திருக்குறள் மணக்குடவர் உரை ஆகியவற்றைப் பதிப்பித்தார்; ஜேம்ஸ் ஆலனின் ஆங்கில நூல்களை ‘மனம் போல் வாழ்வு’, ‘அகமே புறம்’, ‘வலிமைக்கு மார்க்கம்’ எனத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார்; தனது சிறை வாழ்க்கையைக் கவிதை வடிவில் சுயசரிதையாக எழுதினார். 1936 நவம்பர் 18 அன்று தூத்துக்குடியில் மகாகவி பாரதியாரின் பாடல்களைக் கேட்டபடியே வ.உ.சிதம்பரனார் உயிர்நீத்தார். சுதந்திர இந்தியாவில் தூத்துக்குடி துறைமுகத்திற்கு ‘வ.உ.சிதம்பரனார் துறைமுகம்’ எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டு அவரது தியாகம் போற்றப்படுகிறது.