திருப்பூர் குமரனின் கடைசிப் போராட்டத்தின் உண்மையான வரலாறு!

ஒரு நாட்டின் கொடி என்பது வெறும் துணியல்ல; அது கோடிக்கணக்கான மக்களின் சுயமரியாதை மற்றும் விடுதலை வேட்கையின் அடையாளம் என்பதைத் தனது உயிரைக் கொடுத்து நிரூபித்தவர் ‘கொடிகாத்த குமரன்’ எனப்படும் திருப்பூர் குமரன் (Tiruppur Kumaran, 1904–1932). 1932-ஆம் ஆண்டு சட்டமறுப்பு இயக்கத்தின்போது திருப்பூரில் நடைபெற்ற அமைதியான ஊர்வலத்தில், பிரிட்டிஷ் காவல்துறையின் தடியடியால் மண்டை உடைந்து மயங்கி விழுந்த நிலையிலும், தடை செய்யப்பட்ட தேசியக் கொடியை நிலத்தில் சாயாமல் தன் கைகளில் இறுகப் பற்றியபடி உயிர்நீத்த அவரது தியாகம் தமிழக வரலாற்றின் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்ட நிகழ்வாகும்.

1. ஓ.கே.எஸ்.ஆர். குமாரசாமி: இளமைக்காலமும் குடும்பப் பின்னணியும்

ஈரோடு மாவட்டம் சென்னிமலையில் 1904-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 4 அன்று நாச்சிமுத்து முதலியார் மற்றும் கருப்பாயி அம்மையார் இணையருக்கு முதல் மகனாக குமாரசாமி (O. K. S. R. Kumaraswamy) பிறந்தார். குடும்பத்தின் வறுமை காரணமாகத் தொடக்கக் கல்வியோடு பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்திய குமாரசாமி, பாரம்பரியக் கைத்தறி நெசவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டார். 1923-இல் தனது 19-வது வயதில் ராமாயி அம்மாளைத் திருமணம் செய்தார்.

கைத்தறி நெசவுத் தொழிலில் போதிய வருமானம் கிடைக்காததால், வளர்ந்து வந்த பருத்தி வணிக நகரமான திருப்பூருக்குக் குடிபெயர்ந்தார். அங்கு பருத்தி எடை போடும் தரகுக் கடையில் கணக்கராகப் பணியாற்றத் தொடங்கினார்.

2. 1932 சட்டமறுப்பு இயக்கமும் திருப்பூரின் அரசியல் எழுச்சியும்

மகாத்மா காந்தியின் உப்புச் சத்தியாகிரகம் மற்றும் அந்நியத் துணிப் புறக்கணிப்புப் போராட்டங்கள் திருப்பூர் இளைஞர்களிடையே பெரும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தின. லண்டனில் நடைபெற்ற இரண்டாம் வட்டமேசை மாநாடு தோல்வியடைந்ததைத் தொடர்ந்து, 1932 ஜனவரி 4 அன்று மகாத்மா காந்தி பிரிட்டிஷ் அரசால் கைது செய்யப்பட்டார். காங்கிரஸ் இயக்கம் சட்டவிரோதமானதாக அறிவிக்கப்பட்டதுடன், தேசியக் கொடியை ஏந்துவதற்கும் ஊர்வலம் செல்வதற்கும் பிரிட்டிஷ் அரசு கடுமையான தடை விதித்தது.

திருப்பூரில் பி.எஸ். சுந்தரம் மற்றும் தியாகி விஸ்வநாதன் உள்ளிட்ட தலைவர்களின் வழிகாட்டுதலில் கள்ளுக்கடை மறியல், அந்நியத் துணிக்கடை மறியல் மற்றும் கதர் விற்பனை ஆகியவற்றில் குமாரசாமி தீவிரமாகப் பங்கேற்றார். தனது குடும்ப வருமானம் பாதிக்கப்பட்டபோதிலும், விடுதலைப் போராட்டக் கூட்டங்களுக்குத் தவறாமல் சென்று இளைஞர்களைத் திரட்டும் களப் பணியாளராக அவர் செயல்பட்டார்.

3. தேசபந்து இளைஞர் சங்கமும் ஜனவரி 10 ஊர்வலமும்

திருப்பூரில் சுதந்திரப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வந்த ‘தேசபந்து இளைஞர் சங்கத்தின்’ (Desabandhu Youth Association) தீவிர உறுப்பினராக இருந்த குமாரசாமி, 1932 ஜனவரி 10 அன்று தடையுத்தரவை மீறித் திருப்பூரில் அமைதியான கண்டன ஊர்வலம் நடத்தத் திட்டமிட்டார். போராட்டத்திற்குச் செல்லும் முன்பு தனது தாயார் மற்றும் மனைவியிடம் ஆசி பெற்றுப் புறப்பட்டார்.

வந்தே மாதரம் முழக்கத்துடன் சென்ற தொண்டர் படை

சுமார் பத்துக்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்களைக் கொண்ட அந்தத் தொண்டர் படையின் முன்னால், கதர் ஆடை அணிந்த குமாரசாமி தடை செய்யப்பட்ட தேசியக் கொடியை உயர்த்திப் பிடித்தபடி ‘வந்தே மாதரம்’, ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே’ என முழக்கமிட்டு திருப்பூர் வீதிகளில் ஊர்வலமாகச் சென்றார். அகிம்சை வழியில் நடைபெற்ற இந்த ஊர்வலம் திருப்பூர் காவல் நிலையம் அருகே வந்தபோது, ஆயுதப்படைக் காவலர்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்தனர்.

4. கொடூரத் தடியடியும் மண்ணில் சாயாத தேசியக் கொடியும்

காவல்துறை அதிகாரிகள் ஊர்வலத்தை நிறுத்துமாறும், கையிலுள்ள தேசியக் கொடியைக் கீழே போடுமாறும் குமாரசாமியை மிரட்டினர். ஆனால் குமரன் பின்வாங்க மறுத்து முன்னேறினார். உடனே காவல்துறையினர் இரும்புப் பூண் கட்டிய தடிகளால் (Lathis) தொண்டர்கள் மீது கண்மூடித்தனமாகத் தாக்குதல் நடத்தினர்.

மற்ற தொண்டர்கள் படுகாயமடைந்து சிதறியபோதும், குமரன் தனது இரு கைகளாலும் கொடிக்கம்பத்தை இறுகப் பிடித்திருந்தார். காவலர்களின் தடியடி குமரனின் தலையில் விழுந்து மண்டை பிளந்தது; இரத்தம் ஆறாகப் பெருக்கெடுத்து அவரது வெள்ளை கதர் ஆடையை நனைத்தது. நினைவிழந்து தரையில் சரிந்த நிலையிலும், அவரது கைகள் தேசியக் கொடியை நிலத்தில் படாமல் உயர்த்திப் பிடித்திருந்தன; உதடுகள் ‘வந்தே மாதரம்’ என உச்சரித்தன. (பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு வங்காளத்தில் தியாகி மாதங்கினி ஹஸ்ராவும் இதே போன்று கொடியை ஏந்தியபடி உயிர்நீத்தார்).

அன்றைய போராட்டக் களத்தில் நின்ற பொதுமக்களும் வணிகர்களும் காவல்துறையின் இந்த ஈவிரக்கமற்ற தாக்குதலைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். ஆயுதமற்ற இளைஞர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட அந்தத் தடியடி, பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சியின் அடக்குமுறை முகத்தை கொங்கு மண்டலத்தின் ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

5. ஜனவரி 11, 1932: அரசு மருத்துவமனையில் வீரமரணம்

அந்தத் தடியடியில் குமரனுடன் ஊர்வலத்தில் சென்ற ராமன் நாயர், சுந்தரம், பொங்காளியப்பன், கந்தசாமி, விஸ்வநாதன் உள்ளிட்ட சக தேசபக்தத் தொண்டர்களும் படுகாயமடைந்தனர். மயங்கிக் கிடந்த குமரனையும் சக போராளிகளையும் காவல்துறையினர் கைது செய்து திருப்பூர் அரசு மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர். தலையில் ஏற்பட்ட ஆழமான காயத்தினால் 1932 ஜனவரி 11 அன்று அதிகாலை வெறும் 27 வயதில் திருப்பூர் குமரன் வீரமரணம் அடைந்தார்.

மக்கள் திரண்டு போராட்டத்தில் ஈடுபடுவார்கள் என்று அஞ்சிய பிரிட்டிஷ் காவல்துறை, விடிவதற்கு முன்பே அவரது உடலை உறவினர்களிடம் ஒப்படைத்து நொய்யல் ஆற்றங்கரை மயானத்தில் தகனம் செய்ய வைத்தது. ஆனாலும் அன்றைய தினம் திருப்பூர் நகரமே கடையடைப்பு நடத்தித் தனது வீரப் புதல்வனுக்கு அஞ்சலி செலுத்தியது. ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு காந்தியடிகள் திருப்பூருக்கு வந்தபோது குமரனின் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்து ஆறுதல் கூறினார்.

6. ‘கொடிகாத்த குமரன்’ என்ற பெயரும் வரலாற்று முக்கியத்துவமும்

குமரனின் தியாகச் செய்தி நாடு முழுவதும் பரவியது. மகாத்மா காந்தியும், நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸும், தந்தை பெரியாரும், ராஜாஜியும் குமரனின் வீரத்தைப் போற்றினர். வ.உ.சிதம்பரனாரின் சுதேசி தியாகம் போன்று, சாமானிய நெசவாளர் குடும்பத்திலிருந்து வந்த ஓர் இளைஞன் தேசியக் கொடியின் மாண்பைக் காக்கத் தன் உயிரையே ஈந்தது தமிழக மக்களிடையே விடுதலை உணர்வைப் பன்மடங்கு பெருக்கியது. கத்தியின்றி இரத்தமின்றி நடைபெற்ற அறப்போரில், அந்நிய அரசின் ஆயுத வலிமையை விடத் தாய்நாட்டின் கொடியின் கௌரவமே பெரிது என நிரூபித்த திருப்பூர் குமரனின் நினைவகம் திருப்பூர் ரயில் நிலையத்திற்கு எதிரே அமைந்துள்ளது; 2004 அக்டோபரில் இந்திய அரசு அவரது நூற்றாண்டு நினைவு அஞ்சல் தலையை வெளியிட்டுக் கௌரவித்தது.