இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது சில பெருநகரத் தலைவர்களால் மட்டுமே நடத்தப்பட்ட ஒன்றல்ல; அது அடர்ந்த காடுகளிலும், மலைப்பகுதிகளிலும், சிறிய கிராமங்களிலும் வாழ்ந்த சாமானிய மக்களின் இரத்தத்தாலும் தியாகத்தாலும் எழுதப்பட்ட காவியமாகும். காலனித்துவ ஆவணங்கள் பல பழங்குடியின மற்றும் வட்டாரப் போராளிகளைக் ‘கலகக்காரர்கள்’ என்று முத்திரை குத்தி இருட்டடிப்பு செய்தன. வங்காளத்தின் சந்தால் சகோதரர்கள் முதல் மணிப்பூரின் ராணி கைடின்லியு மற்றும் தமிழகத்தின் தொடக்ககாலப் புரட்சியாளர்கள் வரை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அடித்தளத்தை உலுக்கிய மறக்கப்பட்ட வீரர்களின் வரலாற்றை இக்கட்டுரை விரிவாகப் பதிவு செய்கிறது.
1. சித்து மற்றும் கணு முர்மு: 1855 சந்தால் பழங்குடியினப் புரட்சி
1857 சிப்பாய் புரட்சிக்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, 1855 ஜூன் 30 அன்று இன்றைய ஜார்க்கண்ட் மற்றும் மேற்கு வங்கப் பகுதிகளில் உள்ள ராஜ்மஹால் குன்றுகளில் சந்தால் புரட்சி (Santhal Hul) வெடித்தது. பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தாலும் (Permanent Settlement), வட்டிக்காரர்கள் மற்றும் ஜமீன்தார்களின் சுரண்டலாலும் தங்களின் பூர்வீக வன நிலங்களை இழந்த சந்தால் பழங்குடியின மக்கள், சித்து முர்மு (Sidhu Murmu) மற்றும் கணு முர்மு (Kanhu Murmu) ஆகிய சகோதரர்களின் தலைமையில் ஒன்று திரண்டனர்.
அவர்களின் சகோதரிகளான பூலோ மற்றும் ஜானோ முர்மு ஆகியோரும் இப்போராட்டத்தில் முன்னணிப் பங்கு வகித்தனர். சுமார் 60,000 சந்தால் வீரர்கள் வில் மற்றும் அம்புகளுடன் பிரிட்டிஷ் பீரங்கிப் படைகளை எதிர்த்துப் போரிட்டனர். இப்போராட்டத்தை நசுக்க பிரிட்டிஷ் அரசு இராணுவச் சட்டத்தைப் பிறப்பித்து, 15,000-க்கும் மேற்பட்ட பழங்குடியினரைக் கொன்றதுடன் சித்து மற்றும் கணுவைத் தூக்கிலிட்டது.
2. பிர்சா முண்டா மற்றும் ‘உல்குலான்’ (மாபெரும் கிளர்ச்சி)
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் சோட்டா நாக்பூர் பீடபூமியில் முண்டா பழங்குடியின மக்களின் பாரம்பரிய கூட்டு நிலவுடைமை முறையான ‘குட்கட்டி’ (Khuntkatti) முறையை பிரிட்டிஷ் வனச் சட்டங்கள் சிதைத்தன. இதற்கு எதிராக இளம் தலைவர் பிர்சா முண்டா (Birsa Munda, 1875–1900) ‘உல்குலான்’ (Ulgulan - மாபெரும் கிளர்ச்சி) என்ற இயக்கத்தைத் தொடங்கினார்.
வன உரிமையும் காலனித்துவ எதிர்ப்பும்
"மகாராணியின் ஆட்சி முடிவுக்கு வரட்டும், எங்கள் ஆட்சி மலரட்டும்" (Abua Raj Ete Jana, Maharani Raj Tundu Jana) என்ற முழக்கத்துடன் பிர்சா முண்டா பிரிட்டிஷ் காவல் நிலையங்கள் மற்றும் காலனித்துவ அலுவலகங்கள் மீது கொரில்லா தாக்குதல்களை நடத்தினார். 1900 பிப்ரவரியில் கைது செய்யப்பட்ட பிர்சா முண்டா, ராஞ்சி சிறையில் வெறும் 25 வயதில் உயிரிழந்தார். அவரது போராட்டத்தின் விளைவாகவே 1908-ஆம் ஆண்டு பழங்குடியினரின் நிலங்களைப் பாதுகாக்கும் ‘சோட்டா நாக்பூர் குத்தகைச் சட்டம்’ (Chotanagpur Tenancy Act) இயற்றப்பட்டது.
3. அல்லூரி சீதாராம ராஜு: மன்யம் வீரனின் ராம்பா புரட்சி (1922–1924)
ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கிழக்கு கோதாவரி மற்றும் விசாகப்பட்டினம் மலைப்பகுதிகளில் பிரிட்டிஷ் அரசு கொண்டு வந்த 1882 மெட்ராஸ் வனச் சட்டம் (Madras Forest Act), பழங்குடியினரின் பாரம்பரிய ‘போடு’ (Podu) விவசாயத்தைத் தடை செய்ததுடன், சாலை அமைக்கும் பணிகளில் பழங்குடியினரைக் கட்டாய உழைப்பில் ஈடுபடுத்தியது. இதனை எதிர்த்து அல்லூரி சீதாராம ராஜு 1922 ஆகஸ்ட் மாதம் ‘ராம்பா புரட்சியை’ (Rampa Rebellion) தொடங்கினார்.
சிந்தபள்ளி, கிருஷ்ணதேவிபேட்டை, ராஜவொம்மங்கி உள்ளிட்ட காவல் நிலையங்களைத் தாக்கி ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றிய சீதாராம ராஜு, இரண்டு ஆண்டுகள் பிரிட்டிஷ் படைகளுக்குச் சிம்மசொப்பனமாகத் திகழ்ந்தார். இறுதியில் 1924 மே 7 அன்று பிரிட்டிஷ் படையினரால் பிடிக்கப்பட்டு மரத்தில் கட்டி வைத்துச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.
4. ராணி கைடின்லியு மற்றும் மாதங்கினி ஹஸ்ரா: பெண் போராளிகளின் வீரம்
வடகிழக்கு இந்தியாவின் மணிப்பூர் மற்றும் நாகா மலைப்பகுதிகளில் ‘ஹெராகா’ (Heraka) இயக்கத்தின் மூலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடியவர் ராணி கைடின்லியு (Rani Gaidinliu). தனது 13-வது வயதிலேயே சுதந்திரப் போராட்டத்தில் இணைந்த அவர், பிரிட்டிஷாருக்கு வரி செலுத்த வேண்டாம் என மக்களைத் திரட்டினார். 1932-இல் தனது 16-வது வயதில் கைது செய்யப்பட்ட கைடின்லியு, 1947-இல் இந்தியா சுதந்திரம் அடையும் வரை 14 ஆண்டுகள் சிறையில் வாடினார்.
அதேபோல், வங்காளத்தின் தம்லுக் பகுதியில் 1942 வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தின்போது, 73 வயதான மாதங்கினி ஹஸ்ரா (Matangini Hazra - ‘காந்தி புரி’) 6,000 போராட்டக்காரர்களை வழிநடத்திச் சென்றார். பிரிட்டிஷ் காவல்துறையினர் அவரது இரு கைகளிலும் நெற்றியிலும் சுட்டபோதும், மூவர்ணக் கொடியைக் கீழே விடாமல் பிடித்தபடியே ‘வந்தே மாதரம்’ என முழங்கி உயிர்நீத்தார். இவரது தியாகம் தமிழகத்தில் 1932-இல் தேசியக் கொடியைக் காத்து உயிர்நீத்த திருப்பூர் குமரனின் தியாகத்தோடு ஒப்பிடத்தக்கது.
5. தமிழகத்தின் மறக்கப்பட்ட களப் போராளிகள்: குயிலி முதல் வாஞ்சிநாதன் வரை
தமிழக விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றிலும் பல அடித்தட்டு வீரர்களின் பெயர்கள் நீண்ட காலம் வெளிச்சத்திற்கு வராமல் இருந்தன. 1780-இல் சிவகங்கை சீமையை மீட்க ராணி வேலுநாச்சியாருக்காகத் தன் உடலில் தீ வைத்து வெள்ளையரின் ஆயுதக் கிடங்கை அழித்த முதல் தற்கொலைப்படை வீராங்கனை வீரமங்கை குயிலி, கட்டபொம்மனின் படைத்தளபதி சுந்தரலிங்கம் குடும்பனார், மருது சகோதரர்களின் போராட்டத் தோழர்கள், மற்றும் 1911-இல் மணியாச்சி ரயில் நிலையத்தில் கலெக்டர் ஆஷ் துரையைச் சுட்டுக் கொன்ற வாஞ்சிநாதன் ஆகியோர் காலனித்துவ ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகத் தங்களின் இன்னுயிரை ஈந்தனர்.
இவர்களுடன், 1784-இல் பாகல்பூரில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியர் அகஸ்டஸ் கிளீவ்லேண்டை எதிர்த்துப் போரிட்டுத் தூக்கிலிடப்பட்ட ஆதிவாசிப் போராளி தில்கா மாஞ்சி (Tilka Manjhi), மத்திய இந்தியாவின் ‘ராபின் ஹூட்’ எனப் போற்றப்பட்ட தாந்தியா பில் (Tantia Bhil), மற்றும் 1942-இல் அசாமின் கோபூர் காவல் நிலையத்தில் மூவர்ணக் கொடியை ஏற்ற முயன்றபோது சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட 17 வயதுச் சிறுமி கனக்லதா பருவா (Kanaklata Barua) ஆகியோரும் இந்திய விடுதலை வேள்வியில் தங்களை அர்ப்பணித்தனர்.
6. வரலாற்றுப் பாடங்களில் இவர்களின் பங்களிப்பு ஏன் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும்?
பழங்குடியின மக்கள், விவசாயிகள் மற்றும் பெண்களின் இந்தப் போராட்டங்கள் இல்லையென்றால் இந்திய தேசிய இயக்கம் ஒரு வெகுஜன இயக்கமாக மாறியிருக்க முடியாது. பிரிட்டிஷ் வனச் சட்டங்களுக்கும், நிலவரிச் சுரண்டலுக்கும், கட்டாய உழைப்பிற்கும் எதிராக அவர்கள் சிந்திய இரத்தம், சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளுக்கும் வன உரிமைச் சட்டங்களுக்கும் அடித்தளமாக அமைந்தது. இத்தகைய மறக்கப்பட்ட நாயகர்களின் வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்வதே அவர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் உண்மையான நன்றியாகும்.