ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலையில் மறைக்கப்பட்ட சம்பவங்கள்!

இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றின் போக்கையே அடியோடு மாற்றிய துயர நிகழ்வு 1919-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 13 அன்று பஞ்சாபின் அமிர்தசரஸ் நகரில் நிகழ்ந்த ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை (Jallianwala Bagh Massacre) ஆகும். நாற்புறமும் உயர்ந்த சுவர்களால் சூழப்பட்ட ஒரு குறுகிய மைதானத்தில், பைசாகி திருவிழாவிற்காகவும் அமைதியானக் கூட்டத்திற்காகவும் கூடியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான நிராயுதபாணி மக்கள் மீது பிரிகேடியர் ஜெனரல் ரெஜினால்ட் டயர் (Brigadier-General Reginald Dyer) எவ்வித முன்னறிவிப்புமின்றி துப்பாக்கிச்சூடு நடத்த உத்தரவிட்டார். பத்து நிமிடங்களில் பாய்ந்த 1,650 தோட்டாக்கள் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களைப் பறித்ததுடன், பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தார்மீக அடித்தளத்தையே தகர்த்தெறிந்தன.

1. 1919-இல் பஞ்சாபின் அரசியல் சூழலும் ரௌலட் சட்டமும்

முதல் உலகப் போரில் (1914–1918) இந்திய வீரர்கள், குறிப்பாக பஞ்சாப் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த லட்சக்கணக்கான வீரர்கள் பிரிட்டிஷ் படைக்காகப் போரிட்டனர். போர் முடிந்ததும் இந்தியாவிற்கு அரசியல் தன்னாட்சி உரிமைகள் வழங்கப்படும் என்று மக்கள் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால், பிரிட்டிஷ் அரசு அதற்கு மாறாக 1919 மார்ச் மாதம் ‘ரௌலட் சட்டம்’ (Rowlatt Act - Anarchical and Revolutionary Crimes Act) என்ற அடக்குமுறைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது.

விசாரணையின்றி சிறையிலடைக்கும் கருப்புச் சட்டம்

ரௌலட் சட்டத்தின்படி, அரசாங்கத்திற்கு எதிராகச் செயல்படுவதாகச் சந்தேகிக்கப்படும் எவரையும் பிடியாணை (Warrant) இன்றிக் கைது செய்யவும், வழக்கறிஞர் உதவியோ மேல்முறையீட்டு உரிமையோ இன்றி இரண்டு ஆண்டுகள் வரை சிறையில் அடைக்கவும் காவல்துறைக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. "வழக்கறிஞர் இல்லை, மேல்முறையீடு இல்லை, வாதம் இல்லை" (No Dalil, No Vakil, No Appeal) என்று வர்ணிக்கப்பட்ட இச்சட்டத்திற்கு எதிராக மகாத்மா காந்தி நாடு தழுவிய சத்தியாகிரகப் போராட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தார். பஞ்சாபின் துணை நிலை ஆளுநராக இருந்த மைக்கேல் ஓ'ட்வையர் (Michael O'Dwyer) இந்தப் போராட்டங்களை இரும்புக்கரம் கொண்டு ஒடுக்க முனைந்தார். ஏப்ரல் 10 அன்று அமிர்தசரஸின் மக்கள் தலைவர்களான டாக்டர் சைபுதீன் கிச்லு (Saifuddin Kitchlew) மற்றும் டாக்டர் சத்யபால் (Dr. Satyapal) ஆகிய இருவரும் கைது செய்யப்பட்டு இரகசியமாக நாடு கடத்தப்பட்டனர்.

2. 1919 ஏப்ரல் 13: ஜாலியன் வாலாபாக் மைதானத்தில் நடந்தது என்ன?

ஏப்ரல் 13, 1919 அன்று சீக்கியர்களின் புனிதப் புத்தாண்டு மற்றும் அறுவடைத் திருநாளான பைசாகி (Baisakhi) கொண்டாடப்பட்டது. சுற்றுப்புற கிராமங்களிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளும், பெண்களும், குழந்தைகளும் பொற்கோவிலுக்குச் சென்று வழிபட்ட பின்னர், அருகிலிருந்த ஜாலியன் வாலாபாக் மைதானத்தில் ஓய்வெடுக்கக் கூடினர். அதே இடத்தில் தங்களின் தலைவர்களான கிச்லு மற்றும் சத்யபால் ஆகியோரை விடுதலை செய்யக் கோரி அமைதியான கண்டனக் கூட்டமும் நடைபெற்றது.

அன்றைய தினம் காலையில் ஜெனரல் டயர் நகரின் சில பகுதிகளில் மட்டும் தடையுத்தரவை முரசறைந்து அறிவித்திருந்தார்; கிராமப்புறங்களிலிருந்து வந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு அந்தத் தடையுத்தரவு குறித்து எதுவும் தெரியாது. மாலை சுமார் 4:30 மணியளவில் ஜாலியன் வாலாபாக்கில் 15,000 முதல் 20,000 பேர் வரை கூடியிருந்தனர்.

3. ஜெனரல் டயரின் துப்பாக்கிச்சூடும் மறைக்கப்பட்ட கொடூரங்களும்

மாலை 5:15 மணியளவில் ஜெனரல் ரெஜினால்ட் டயர் 50 துப்பாக்கி ஏந்திய கூர்க்கா மற்றும் பலுச்சி சிப்பாய்களுடன் ஜாலியன் வாலாபாக் வந்தடைந்தார். மைதானத்திற்குள் செல்ல இருந்த ஒரே ஒரு குறுகிய நுழைவாயிலில் இயந்திரத் துப்பாக்கி பொருத்தப்பட்ட கவச வாகனங்கள் நுழைய முடியாததால் அவற்றை வெளியே நிறுத்திவிட்டு, நுழைவாயிலைச் சிப்பாய்களைக் கொண்டு மறித்தார். கூட்டத்தைக் கலைந்து செல்லுமாறு ஒரு வார்த்தை கூட எச்சரிக்கை விடுக்காமல், மைதானத்தின் மேடான பகுதியில் நின்று சுடுமாறு ஆணையிட்டார்.

தியாகிகள் கிணறும் இரவு நேர ஊரடங்கும்

தொடர்ந்து 10 நிமிடங்கள் சிப்பாய்கள் 1,650 ரவுண்டுகள் (.303 லீ-என்ஃபீல்டு தோட்டாக்கள்) சுட்டனர். வெளியேற வழியின்றித் தவித்த மக்கள் சுவர்கள் மீது ஏற முயன்றபோது, டயர் அந்தச் சுவர்களை நோக்கித் துப்பாக்கிகளைத் திருப்பச் சொன்னார். தோட்டாக்களிலிருந்து தப்பிக்க மைதானத்தின் நடுவே இருந்த திறந்தவெளிக் கிணற்றில் பெண்களும் குழந்தைகளும் குதித்தனர்; அந்தக் கிணற்றிலிருந்து மட்டும் 120-க்கும் மேற்பட்ட சடலங்கள் மீட்கப்பட்டன.

இப்படுகொலையில் பெரும்பாலும் பேசப்படாத மற்றொரு கொடூரம், துப்பாக்கிச்சூடு முடிந்தவுடன் காயமடைந்தவர்களுக்கு மருத்துவ உதவி அளிக்க டயர் மறுத்ததுதான். இரவு 8 மணி முதல் கடுமையான ஊரடங்கு உத்தரவு அமலில் இருந்ததால், குற்றுயிரும் குலையுயிருமாகக் கிடந்த நூற்றுக்கணக்கானோர் இரவு முழுவதும் தண்ணீரோ மருத்துவ உதவியோ இன்றித் துடித்து உயிரிழந்தனர். மேலும், ஏப்ரல் 19 அன்று அமிர்தசரஸின் குச்சா குரிச்சான் தெருவில் இந்தியர்கள் வயிற்றால் தவழ்ந்து செல்ல வேண்டும் என்ற அவமானகரமான ‘தவழும் உத்தரவை’ (Crawling Order) டயர் பிறப்பித்தார்; பஞ்சாபின் குஜ்ரான்வாலா பகுதியில் போராட்டக்காரர்கள் மீது விமானம் மூலம் குண்டுகளும் வீசப்பட்டன.

4. உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை: பிரிட்டிஷ் கணக்கும் இந்திய மதிப்பீடுகளும்

ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலையில் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கையைப் பிரிட்டிஷ் நிர்வாகம் தொடக்கத்திலிருந்தே குறைத்துக் காட்ட முயன்றது:

• பிரிட்டிஷ் அதிகாரப்பூர்வக் கணக்கு: ஹண்டர் கமிஷன் அறிக்கையின்படி 379 பேர் உயிரிழந்ததாகவும், சுமார் 1,200 பேர் காயமடைந்ததாகவும் கூறப்பட்டது.
• இந்திய தேசியக் காங்கிரஸ் மற்றும் சுயாதீன ஆய்வுகள்: பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியா தலைமையிலான குழு வீடு வீடாகச் சென்று நடத்திய கணக்கெடுப்பில் 1,000-க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டதும், 1,500-க்கும் அதிகமானோர் படுகாயமடைந்ததும் ஆவணப்படுத்தப்பட்டது.

5. ஹண்டர் கமிஷன் விசாரணையும் டயரின் வாக்குமூலமும்

உலகளாவிய கண்டனங்களைத் தொடர்ந்து, 1919 அக்டோபரில் லார்ட் வில்லியம் ஹண்டர் தலைமையில் விசாரணைக் குழு (Disorders Inquiry Committee / Hunter Commission) அமைக்கப்பட்டது. விசாரணையின்போது ஜெனரல் டயர் எவ்வித குற்றவுணர்ச்சியுமின்றி, "கூட்டத்தைக் கலைப்பது மட்டுமே எனது நோக்கமல்ல; பஞ்சாப் மக்களிடையே ஒரு தார்மீக அச்சத்தை (Moral effect) உருவாக்குவதே எனது நோக்கம். என்னிடம் தோட்டாக்கள் தீர்ந்துவிட்டதால் மட்டுமே சுடுவதை நிறுத்தினேன்" என்று வாக்குமூலம் அளித்தார். ஹண்டர் கமிஷன் டயரின் செயலைக் கண்டித்து அவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கியபோதிலும், அவருக்கு எவ்விதக் குற்றவியல் தண்டனையும் வழங்கப்படவில்லை. மாறாக, இங்கிலாந்தின் பிரபுக்கள் சபையும் (House of Lords) Morning Post பத்திரிகையும் அவருக்குப் பாராட்டுத் தெரிவித்து 26,000 பவுண்டுகள் நிதி திரட்டி வழங்கின.

6. இரவீந்திரநாத் தாகூரின் எதிர்வினையும் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையும்

பஞ்சாபில் செய்தித் தணிக்கை அமலில் இருந்தபோதிலும், படுகொலைச் செய்தி நாடு முழுவதும் பரவியதும் கோடிக்கணக்கான இந்தியர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். 1919 மே 31 அன்று நோபல் பரிசு பெற்ற கவிஞர் இரவீந்திரநாத் தாகூர், வைஸ்ராய் செம்ஸ்ஃபோர்டுக்கு எழுதிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கடிதத்தில், "எனது நாட்டு மக்கள் மனிதப் பிறவிகளுக்கே தகுதியற்ற வகையில் அவமானப்படுத்தப்படும்போது, பிரிட்டிஷ் அரசு வழங்கிய விருதுகள் அவமானத்தின் சின்னங்களாகவேத் தெரிகின்றன" என்று கூறித் தனது ‘நைட்ஹுட்’ (Knighthood / Sir) பட்டத்தைத் துறந்தார்.

1872 குக்கா இயக்கப் படுகொலை போன்று பஞ்சாப் மண்ணில் நிகழ்ந்த மற்றொரு ரத்தக்களரியான ஜாலியன் வாலாபாக், காந்தியடிகளை ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் தொடங்கத் தூண்டியது. அன்றைய துப்பாக்கிச்சூட்டை நேரில் കണ്ട சிறுவனான உதம் சிங் (Udham Singh), 21 ஆண்டுகள் காத்திருந்து 1940 மார்ச் 13 அன்று லண்டனில் உள்ள காக்ஸ்டன் அரங்கில் பஞ்சாபின் முன்னாள் துணை ஆளுநர் மைக்கேல் ஓ'ட்வையரைச் சுட்டுக் கொன்று நீதியை நிலைநாட்டினார். அதேபோல் பகத் சிங் மற்றும் தமிழகத்தில் திருப்பூர் குமரன் போன்ற இளைஞர்களிடையே முழுமையான சுதந்திர தாகத்தை ஜாலியன் வாலாபாக் தியாகம் விதைத்தது.